Doorbraak in omni-directioneel dynamisch stralen
China's ambitieuze streven naar in de ruimte-gebaseerde zonne-energie (SBSP) heeft een historische mijlpaal bereikt via zijn vlaggenschip 'Zhuri Project' (Project Chasing the Sun). Onder leiding van Duan Baoyan, een academicus van de Chinese Academy of Engineering en professor aan de Xidian Universiteit, demonstreerde het onderzoeksteam met succes draadloze krachttransmissie op honderd-meterschaal-kilowatt-niveau. Deze prestatie werd onlangs geëvalueerd door een panel van deskundigen van het Shaanxi Technology Transfer Center en officieel beoordeeld als "internationaal toonaangevend" wat betreft de algehele technische capaciteiten.
De meest cruciale sprong in deze mijlpaal is de overgang van "één-naar-één" vaste transmissie-die het team in 2022- heeft bereikt naar "één-naar-veel, dynamische doel" draadloze microgolfstroomoverdracht. In plaats van vast te houden aan een enkele, stationaire ontvanger, functioneert het nieuw ontwikkelde systeem als een intelligent, adaptief ‘ruimtelaadstation’. Het is in staat om meerdere bewegende doelen te volgen en tegelijkertijd van stroom te voorzien, zoals satellieten die in verschillende banen opereren of onbemande luchtvaartuigen (UAV's) tijdens de vlucht.
Rigoureuze grondverificatie en harde gegevens
De doorbraak werd uitvoerig getest en geverifieerd met behulp van een 75-meter hoge experimentele toren op de campus van de Xidian Universiteit, wat opmerkelijke empirische resultaten opleverde. Over een afstand van ongeveer 100 meter leverde het grondverificatiesysteem met succes een uitgangsvermogen van 1.180 watt.
In een secundaire fase van dynamisch testen heeft het systeem met succes een bewegende UAV gevolgd en aangedreven die met een snelheid van 30 kilometer per uur op een afstand van 30 meter vloog. De drone behield tijdens de vlucht een stabiel ontvangen vermogen van 143 watt. Deze statistieken bevestigen dat het systeem over de structurele precisie en software-responsiviteit beschikt die nodig zijn om draadloze energie met hoog-vermogen onder niet-statische omstandigheden te beheren.
Architecturale innovaties voor orbitale implementatie
Om deze technologie voor te bereiden op de harde realiteit van een geostationaire baan van 36.000 kilometer, introduceerde het technische team radicale ontwerprevisies, waarbij de nadruk sterk lag op gewichtsvermindering en systeemintegratie. Antennes werden zwaar geminiaturiseerd en lichter gemaakt om te voldoen aan strikte limieten voor het laadvermogen voor raketlanceringen.
Dankzij deze gedistribueerde architectuur kunnen meerdere kleinere satellieteenheden in formatie vliegen en samenwerken. Dit verlengt dramatisch de operationele levensduur en betrouwbaarheid van toekomstige orbitale energiecentrales, vermindert de risico's van hoogspanningsontladingen en legt een solide basis voor een veerkrachtig, onderling verbonden energienetwerk in de ruimte.