Moduletitel
Het toevoegen van een batterij-energieopslagsysteem (BESS) aan een bestaand net-gekoppelde fotovoltaïsche installatie (PV) is een strategische zet om de energiekosten te optimaliseren. Echter, onder deEnergiebeheercontract (EMC)model-waarbij een PV-investeerder stroom verkoopt aan een fabriek tegen een gereduceerd tarief-er ontstaan complexiteiten met betrekking tot de inkomstenverdeling. De belangrijkste uitdaging ligt in het garanderen dat de introductie van opslag de bestaande PV-voordelen niet kannibaliseert en tegelijkertijd de nieuwe opslagopbrengsten maximaliseert.

De impact van BESS-ontlading op het PV-verbruik
Een van de meest dringende zorgen voor PV-investeerders is of opslag het directe verbruik van zonne-energie door de fabriek zal verminderen. Onder typische EMC-voorwaarden profiteert de investeerder wanneer de fabriek PV-energie verbruikt in plaats van deze terug te leveren aan het net. Tijdens perioden met hoge-tarieven, wanneer de BESS ontlaadt om pieken te voorkomen, neemt de nettovraag van de fabriek vanuit het systeem "achter-de-meter" echter af.
Als het BESS-ontladingsvermogen plus de PV-opbrengst de momentane belasting van de fabriek overschrijdt, kan de overtollige zonne-energie tegen een lager feed{0}}-tarief terug in het elektriciteitsnet worden gedwongen. In systemen uitgerust metanti-backflow (nul-export) apparatenDit scenario resulteert in ‘inperking’, waarbij de productie van zonne-energie kunstmatig wordt beperkt. Om deze rendementen in evenwicht te brengen, moet de besturingslogica prioriteit geven aan het PV-verbruik, zodat de BESS alleen voldoende ontlaadt om de resterende belasting te dekken nadat alle beschikbare zonne-energie is gebruikt.
Onderscheid maken tussen zonne-energie en opladen via het elektriciteitsnet
Het bepalen van de ‘groene’ eigenschap van opgeslagen energie is van cruciaal belang voor de facturering en de CO2-boekhouding. Bij een AC-gekoppelde retrofit delen het BESS- en PV-systeem dezelfde fabrieksrail. Wanneer de BESS oplaadt tijdens perioden met lage-tarieven, is het fysiek moeilijk om te onderscheiden of de elektronen afkomstig zijn van de zonnepanelen of van het elektriciteitsnet. Deze dubbelzinnigheid leidt vaak tot geschillen tussen de fabriekseigenaar en de PV-investeerder over wie de opgeslagen energie "eigenaar" is.
De huidige praktijk in de sector is voor het uitvoeren van metingen afhankelijk van gegevens van meerdere meetpunten (PV-omvormer, BESS PCS en de hoofdverbruiksmeter).algebraïsche afstemming. Als het laadvermogen bijvoorbeeld minder is dan het gelijktijdige PV-overschot, wordt dit logischerwijs gezien als 'op zonne-energie-opgeladen'. Omdat dit echter een berekende in plaats van een directe fysieke meting is, ontbreekt het vaak aan de transparantie die nodig is voor juridische of financiële consensus. Het implementeren van hoogfrequente, gesynchroniseerde slimme meters is de meest effectieve manier om het vertrouwen van belanghebbenden in deze berekeningen te winnen.

